Vanavond nog maar eens proberen om wat foto's toe te voegen. Fotograferen is een hot item hier in huis. Met een partner die fotograaf is, een fotostudio aan huis en een zoon die de fotovakschool doet, is het een vanzelfsprekendheid om met een camera op stap te gaan.
Het is leuk om mee te gaan. Hardstikke ontspannend, is het, maar de laatste tijd is er weinig van gekomen. Als we fotograferen is het de natuur in trekken. Leren kijken is het ook. Je hoeft geen ingewikkelde gebieden uit te zoeken, of uren te rijden om aan de gang te gaan. Met de fiets, 200 meter een bos in rijden kan al leuke plaatjes opleveren. En dan zit je ineens op je knieen bij een mooie tak met een paar paddestoeltjes erop. Nee, nog even dichterbij, nog wat lager, en dan lig je dus op je buik tussen de herfstbladeren. En dan wel een kwartier daarmee bezig zijn en de hele wereld is dan ver weg.
Ernst werkt ook vaak een beetje projectmatig. Hij heeft dan een idee in zijn hoofd, de plek wordt zorgvuldig uitgezocht, schuiltentje wordt neergezet, en achtergrond wordt nauwkeurig uitgezocht.
En dan kom ik....
's ochtend heel vroeg eruit (6.00) , warm aankleden, thermoskan met warme chocolademelk mee en twee camera's. Zitten en vaak heel veel foto's maken voor je in beeld krijgt wat je wil. Gespannen afwachten gaat het vandaag gebeuren?

Soms lukt het ook niet. Ik kan er dan heel chagerijnig van worden... Waarom lukt het Ernst wel en mij niet??? Ik vergeet dan dat hij al 30 jaar fotografeert, in weer en wind, in nacht en ontij en dat ik ook zo af en toe eens meega...en dan verwacht ik dus... :-)
Maar inspirerend is het, en alles om je heen vergeten is zo af en toe heel erg nodig. Als inderdaad net die steenuil prachtig in beeld komt, of die eekhoorn zo dichtbij.
Eigengemaakte beelden zijn het dus...en ik ben er trots op!